dilçeliş.

Görüntülerle uyuşamayan sesler duyuyorum. Dillerle konuşamayan bir insan tanıyorum artık. Dilsizliğine neopozitivist bir isim bulmuş; sekans sapması diye. Uçağın son çağrısını da anlayamıyor haliyle. Uçağı kaçırıyor ama kazadan kurtuluyor, "Tutunamayanlar"ı okuyup, en huzurlu anlarını yaşadığını söylüyor, tıka basa büryan yedikten sonra "Ben acıktım ya hu!" çıkıyor ağzından. "Yalnış anlama" diyor "yaratıcılığımın tek soluğu." Yanlış anlayarak tanıyabileceğimi farkediyorum. Fakat bunların hiçbiri şu an olmuyor. Ah, tekinsiz çelişki.